|
Geschreven door Administrator
|
|
woensdag 01 juli 2009 00:00 |
In de week voorafgaand aan de eerste contest waar Avalance aan mee gaat doen gonst het van de mailtjes met voornaamste boodschap: “Niet zenuwachtig worden hoor, het is gewoon een showoptreden”. Natuurlijk zorgt dit ervoor dat bij sommigen de zenuwen gaan gieren...
Zaterdag 27 juni. Om 10:00 uur neemt Jong Avalance bezit van het oefenveld. Zij nemen nog een keer hun show door onder luid applaus van het toegestroomde publiek waaronder de Avalancers. Om 11:00 uur is het afgelopen en gaat Avalance zich opstellen om de show nog een keer door te lopen. Er worden nog wat punten op de i gezet, er volgt een peptalk en iedereen gaat met een goed gevoel inpakken en naar de Villa. Daar aangekomen verzamelen de Jong Avalancers zich inmiddels ook, die mochten tussendoor nog even thuis relaxen.
De bus blijkt een dubbeldekker te zijn en of de bus nu zo groot is of het corps is wat geslonken, in elk geval hebben we ruimte genoeg. Keurig op tijd arriveren we in Huizen. Is er nu wel of niet een kleedkamer voor ons? En wat doen we met de instrumenten? Jong Avalance gaat zich meteen omkleden en de Avalancers bekommeren zich over instrumenten, plekjes om te warming-uppen, uitdelen van capes en zo wat meer. Ondertussen horen we de speaker de contest openen en het eerste corps gaat het veld op. Dan wordt het tijd dat Jong Avalance naar het veld gaat. Zorgvuldig geselecteerde assistenten zorgen dat alle pitspullen op het veld komen en dan gaat het los. Wat de toeschouwers (Avalancers) betreft, horen en zien we een prima show. Dat je met goede Brass cijfers toch een 6e plaats haalt, is een puzzeltje dat de technische staf verder mag ontrafelen.
Onder luid applaus verlaat Jong Avalance het veld. Omkleden, instrumenten in de aanhanger/bus en tijd om wat te relaxen, naar andere corpsen te kijken en te luisteren.
Dan gebeurt waar iedereen de hele dag een beetje bang voor was: het wordt donker en het gaat waaien. Wat te doen met onweer? Hoe hard mag het regenen voordat je van het veld spoelt? Er vallen wat druppels, de eerste toeschouwers gaan alvast naar binnen, maar… de bui lijkt over te drijven. Het blijft bij een paar spatjes.
Dan is het tijd dat Avalance zich gaat omkleden en warming-uppen. Alle secties zoeken een plaatsje en al spelend gaat het dan toch regen. Dit ziet er wat serieuzer uit! Zodra Avalance echter bij het veld klaarstaat om het veld te betreden blijkt het toch ineens weer droog te zijn. En, symbolisch of niet, de zon probeert weer door de wolken te komen. Het is zo ver: Avalance komt voor het eerst sinds 19 jaar weer het veld op voor haar show bij een DCN contest.
De jury moet kennelijk ook even aan dit idee wennen want het is even wachten met z’n allen voordat Marcel het sein krijgt dat hij kan beginnen. Dan telt hij in en daar gaan we. Hoewel ik zelf mijn ultieme gongslag aan het begin vergeet, loopt het eerste nummer lekker. Bij de volgende nummers horen we zelf hier en daar toch wel iets waarvan we denken....... Maar over het geheel genomen zijn we best tevreden over onze prestatie. Het luidkeels “Aanvalluh..” van de tribune is veel betekenend: Avalance is terug en dat zal Drumcorpsminnend Nederland weten! Onder luid applaus verlaten we het veld en de staf spreekt lovende woorden. Leuk, maar wat zal de jury er van vinden? Voor het zover is kunnen we de pitinstrumenten alvast in de bus en aanhanger opbergen en ons omkleden. Best wel warm dat uniformjasje.
Later op de avond als Jubal en Beatrix’ hun show uitvoeren zijn Jong Avalance en Avalance zich alweer in het uniform aan het hijsen, dus daar hebben we helaas weinig van meegekregen. Tijd voor de Olympic retreat. Nog een heel gedoe om alle corpsen op de juiste plek op het veld te krijgen, maar uiteindelijk staan we daar dan allemaal voor het grote moment. De jury maakt het de technische staf niet zo moeilijk: over de hele linie scoren we een 3e plaats. De boodschap is duidelijk: alles moet dus beter willen we echt in de prijzen vallen.
Dankzij de ruime bus (of het geslonken corps) was het wel erg verleidelijk om na zo’n enerverende dag de ogen even te sluiten en voor je het weet, ben je dan alweer in Vlaardingen. Nog even wat spullen uitladen en naar huis.
In de loop van de zondag verschijnen de eerste berichten in het gastenboek, complimenten en bemoedigende woorden. Dinsdagavond nog even stevig de muziek repeteren en daarna met z’n allen de video van zaterdag bekijken. Dan is het voor iedereen wel duidelijk: er gaat veel goed maar er moet ook nog veel verbeterd worden. Gelukkig is het nog geen september.....
|
