|
Geschreven door Administrator
|
|
maandag 22 juni 2009 00:00 |
Waar herken je echte bikkels aan? Dat zijn de mensen die half 6 ’s ochtends met/zonder eerste ochtendsigaretje wakker staan te worden bij de Villa. We gingen die dag naar La Trappes in Frankrijk! Bepakt met een weekendzak witte puntjes, een familiezak chips en 1.5 liter Cola sta je dan te wachten op de bus.
De buschauffeurs -waarvan we de namen nu nog niet weten- namen zelf ook nog een sigaretje en toen begonnen ook zij met frisse moed aan ruim 12 uur rijden.
Kwart voor zes reden we echt weg en inventief als we zijn hadden we dingen meegenomen om de tijd te doden:
- Een dekbed met natuurlijk een kussen;
- Nintendo DS;
- Huiswerk en leerstof (omdat het voor veel AV’ers net in de tentamenweek viel)
- Je camera om foto’s te maken van de mensen die slapen;
- Potlood en papier om mensen na te tekenen;
- Pannenkoeken!|
Na een veel te korte stop, (het rook er erg apart) douanes en het zien van de Eiffeltoren waren we in de gemeente Trappes, onderdeel van departement Yvelines. Best duf kwamen we de bus uit, het was toch een hele rit. We wisten allemaal al dat er voor lunch werd gezorgd en nadat we bus uitstapten was dat ook het eerst wat we mochten doen. We kregen bonnetjes en die konden we dan bij het multicultureel kraampje inleveren wat er op dat bonnetje stond. Zo werden we letterlijk en figuurlijk het veld ingestuurd, want het vinden van dat kraampje was lastig! Nadat ze weer door een vrolijke Française waren afgepakt en opnieuw uitgedeeld en ons eten werd bereid hadden we gemiddeld 5 minuten om alles op te eten. Het was iets van kip, met rijst en sla. Omdat er geen tijd was lieten we het toetje maar gaan, we moesten immers om half 2 beginnen.
Het optreden werd opgedeeld in 3 rondes. De eerste ronde duurde dacht ik anderhalf uur, en vanaf dat optreden werd het korter. De reden ons gevraagd werd op te treden was te vergelijken met een multicultureel festival. Er waren kraampjes waar je genoeg kon eten en dingetjes kon kopen, vaak gepresenteerd door een land. Er waren een aantal drumkorpsen (waaronder Avalance dus) en er was ook een groot springkussen en allemaal gymtoestellen. Het terrein zelf bestond uit een wit huisje (met van die enge Franse hurktoiletten), en 2 grote grasvelden met allemaal stands.
Omdat het superlekker weer was konden we in de pauzes (soms wel een uur!) lekker genieten van de zon. Afgezien van de rode mieren die krioelden in het gras was dat goed te doen en we verveelden ons dus niet. Ook konden we flesjes gekoeld drinken pakken, fruit en koekjes.
Het tweede rondje was veel korter dan het eerste rondje en omdat het best rustig was stonden we ook een tijdje stil en konden we de nummers uit de show spelen.
Het laatste rondje was toch wel het meest aparte. Hoe rustig het de eerste 2 rondes was, was niet te vergelijken hoe het bij de derde ronde was. Het was echt druk geworden en het aantal kinderen dat door het korps liep was alleen maar meer geworden. Op zich niet erg natuurlijk, maar het werd wat hectisch. Later kwamen er ook 2 heuse bodyguards en dat hielp goed; de drukte achter het korps werd wat minder. Ik moet zeggen dat we echt een team waren!
De terugreis duurde ‘iets’ langer. Er waren wat kleine files en tunnels en rond Parijs is het bijna altijd spitsuur. Maar na Frankrijk kregen we België. En na België kwamen we uiteindelijk in Nederland. 23:59 zaten we allemaal traditie getrouw in de McDonalds! Kirstie was zo lief geweest om de hele bus langs te gaan en te vragen wat we wilden hebben. Het enige wat we hoefde te doen was de bus uitstrompelen, (Frank sliep en zei: ‘Zijn we nu eindelijk in de Villa!?’) zitten en wachten tot we een Big Mac voor ons neus geschoven kregen. En niet denken dat je niets meer kan eten zo laat, want het was niet normaal wat we nog naar binnen hadden gewerkt! (ik ben trots op jullie, haha!)
Hoe laat we uiteindelijk thuiskwamen weet ik niet precies, maar ik denk rond 1 uur/half 2. Het was een gezellige maar lange dag! Ik hoop dat er meer van zulke optredens komen!
|
